Strona internetowa Parafii Rusiec

- Położenie parafii

- Historia parafii

Miejscowość Rusiec położona jest przy drodze wiodącej z Wrocławia do Warszawy, na terenie diecezji łódzkiej.
        Pierwsze historyczne wzmianki o Ruścu pochodzą
z 1386 roku, gdy Władysław Jagiełło przekazał Rusiec wojewodzie kaliskiemu i staroście Łęczyckiemu.
        W XV wieku Rusiec nosił nazwę Rusinowice. W wieku XVI i XVII Rusiec należał do Koniecpolskich, którzy nad rzeką Nieciecz, na wysepce otoczonej bagnami zbudowali warowną rezydencję.
        Jan Aleksander Koniecpolski jako wojewoda wrocławski zmienił nazwę Rusinowice na Toporów.
        Stanisław Koniecpolski senator, wielki hetman koronny, dyplomata i doradca królewski nadał osadzie w 1609 roku prawa miejskie.
        Toporów był ważnym szlakiem handlowym,
a szczególnie był rynkiem wymiany towarowej dla rolniczego zaplecza dóbr Koniecpolskich.
        W XVIII wieku Toporów traci swoją świetność
i przechodzi w posiadanie rodu Walewskich. W tym też czasie dawny Toporów zmienia nazwę na Rusiec.
        Parafia Rusiec została erygowana 8 grudnia 1643 roku przez arcybiskupa Macieja Lubieńskiego.
        W chwili erygowania parafii stał kościołek drewniany, który był przez pewien czas kościołem filialnym parafii Restarzew. Przekonuje nas o tym zapis archiwalny mówiący, że pleban z Restarzewa pobierał dziesięciny.
        Ten pierwszy kościół rozebrany został w roku 1642,
a na jego miejsce wybudowano nową świątynię pod wezwaniem Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Kościół ów powstał z fundacji Jana Koniecpolskiego. Był on również drewniany, ale z murowanym frontonem.
        Na prośbę kasztelana sieradzkiego Jana Koniecpolskiego została utworzona parafia Rusiec nie będąca filią parafii Restarzew.
W latach 1895 – 1911 został zbudowany nowy, murowany kościół. Ofiary na jego budowę były zbierane do puszek
w bardzo wielu parafiach środkowej Polski. Kościół był konsekrowany 28 kwietnia 1913 roku.
        Do nowego kościoła przeniesiono ze starej świątyni następujące przedmioty: trzy ołtarze, chrzcielnicę, krzyż procesyjny, ambonę i dwie balustrady na chórze przy oknach. Z naczyń liturgicznych przeniesiono monstrancję
i kielich.
        Budowę kościoła rozpoczął proboszcz Wysakowski,
a ukończył ksiądz proboszcz Kazubiński. Stacje drogi krzyżowej zostały zakupione w Piekarach Śląskich za księdza proboszcza Płuszki. Za jego staraniem zostały odlane dzwony na Śląsku.
        Parkan i dzwonnica /w stylu neogotyckim/ zostały zbudowane z materiału pozostałego z budowy kościoła.
        W czasie I wojny światowej kościół został ostrzelany. Na pamiątkę tego wydarzenia jeden z pocisków został wmurowany nad drzwiami wejściowymi do zakrystii.
        W czasie II wojny światowej kościół nie funkcjonował. Na początku okupacji Niemcy zamykali w kościele ludzi schwytanych w czasie łapanek, a następnie wywozili ich na roboty do Niemiec. Od listopada 1941 roku do stycznia 1945 roku kościół zamieniony był na magazyn zbożowy.
        Mieszkańcy parafii byli wysiedlani, a na ich miejsce zostali sprowadzeni ludzie z Wołynia i Ukrainy. Łączyli oni przejęte gospodarstwa i zatrudniali w nich część miejscowej ludności.
        Posługi religijne w czasie wojny na tym terenie sprawował ksiądz dojeżdżający z Wąsoczy. Z posług tych korzystali także parafianie rusieccy.
        W domach prywatnych udzielano Sakramentów Świętych. Na niektórych wsiach uczono potajemnie pisać
i czytać, jak również katechizowano dzieci. Zajmowała się tym pani Elżbieta Mielczarek.